Elenore

Şurda final haftasına girmişiz, farkına daha yeni varıyorum gibi bi şey. Stresini daha yeni çekmeye başladım çünkü. Çalışmaya çalışıyorum işte, ekstradan bir şey yaptığım yok. Benim bu sınav haftalarım klasik geçer. Normalde elime bir kitap alırım, başlarım sonlandıramam, yüzelli kere farklı bir kitaba başlarım filan, tam sınav haftasına gelince de bir kitabı sular seller gibi okumaya başlarım. Hani elinden bırakamama durumu. Yapışıyor o elime, sınav neymiş unutuyorum. Psikolojik olsa gerek, bilemedim. Halbuki ya bir kalk arkadaşım artık onun bunun başından, bilgisayarın karşısından, kitabı al annene ver yüksek bir yere koysun sen alama, ya bi bırak ıvır zıvırı. Allahın belası sınavlar insana ne yapıcağını şaşırtıyor işte. Sonuçta burda hiçbir dersin ödevini vermemiş, quizlerine girmemiş bir insanım. Oturup deli danalar gibi çalışmam gerekirken, boş işler peşindeyim. Öyle ki, feysbukta Can Bonomo’ya mason filan demişler, yok inşallah kazanamaz bu deyyus falanları dönmüş, bir an kalkıp yorum yazıcaktım ben de ‘Nedeyonuzlöa?’ diye. O kadar bir şeyolmuşum artık, işte.. O değil de ne mal insanlarız. Neyse. Mesela bu yazı ne ya, kalksana kızım artık şunun başından. ”Ayyy kalıcam yaaa:SS:’ diye ortalıkta dolanacağına.

Gitgide Oblomov olmaya başladığımı daha önce söylemiş miydim? Son birkaç aydır hiçbir şey yapmıyorum. Sanki 3-4 aya kalmadan kıyamet kopucakmış edasıyla böyle.. Son derece umarsız, amaçsız. Bomboş bir insan oldum resmen son zamanlarda. Doğru düzgün derslere gitmiyorum, bir sürü tarihi geçmiş ödevim var daha yapmadığım (ki hala daha ödevi yapıp hocaya kabul ettirebilme gibi bir inancım var, ama yapmıyorum.) haftaya finaller var ve ”Derste neler öğrendin çocuğum?” deseler kemküm ederim. Öyle evde pinekliyorum, nadiren derslere gidiyorum son durumları öğreniyorum, çoğu zaman Nesrin geliyor yine mal mal oturmaya devam ediyoruz. Önceki hayatımda kedi olma olasılığımı çok düşündüm ve kesin bir sonuca vardım, evet kediydim. Beni bıraksanız günün yirmi saatini rahat uyuyarak geçirebilirim, arada böyle yemeğimi verirsiniz önüme. Sonra arkadaşlarım gelir oynarız, uyuruz, yemek yeriz, oynarız yine uyuruz. Neyse bu yazıdan çıkarmamız gereken ders, benim durumumdaysanız kendinize çekidüzen verin hiç hoş bir şey değil. En kısa zamanda toparlanıp normal insanların arasına kendimi atacağım zaar. Zaar.

Kendinize iyi bakın.